آرزوها

اي کاش بشه که من اونو دوباره باز ببينمش

کاشکي سر رام بشينه مثل گلي بچينمش

کاشکي بگه دوستم داره با اينکه دوستم نداره

کاشکي منو تو روياهام تنها و بي کس نزاره

کاشکي ميشد تو قلب اون پا بزارم هر شب و روز

آروم و بي صدا بگم دوست دارم بازم هنوز

کاشکي يکي خبر بده بهش بگه يه يار داره

کاشکي يه روز با چشمونش بهم بگه دوستم داره

۱:

آنقدر بوسیدمش تا خسته شد

                                         خسته از بوسیدن  پیوسته شد

خواست تا لب بر شکوه وا کند

                                            لب نهادم بر لبش تا بسته شد

۲:

گفته بودم که اگر بوسه دهی ، توبه کنم

                                                     که دگر باره از این خطاها نکنم

بوسه دادی ، چو بر خاست لبت از لب من

                                                        توبه کردم که دگر توبه ی بی جا نکنم

وقتی مردم
تو هم می میري
من از غم عشق
توخواهم مرد
و تو از شوق مرگ من

غم ازدرون مرا متلاشي كرد 

 كاهيده قطره قطره تنم در زلال اشك

 من پیشرفت كاهش جان را درون دل

 احساس مي كنم

احساس مي كنم كه تو بخشيده اي به من

اين پرشكوه جوشش پر شوكت غرور

 در من نه انتظار و نه اميدي

 اميد بازگشت تو ؟

 بي حاصل

من از تو بي نيازتر از مردگان گور

 
 ديگر به من مبخش

 احساس دوست داشتن جاودانه را

با سكر بي خيالي

 
اعصاب خويش را

 تخدير مي كنم

 من قامت بلند تو را در قصيده اي

 
با نقش قلب سنگ تصوير مي كنم

وقتی بچه بودم همیشه از اینکه ماه عوض میشد تعجب میکردم

با خودم میگفتم یعنی چه کسی یه تیکه از ماه رو کنده و برده؟

کوچیک که بودم فکرای بزرگ بزرگ داشتم

اما حالا که بزرگ شدم فکرم فقط در حد این محدوده ءکوچیک قلبمه.....

عجیبه نه؟

اما بقول شاعر:

آبی تر از آنم که بیرنگ بمیرم

از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

.........یا حق

 

سر بر شانه ء سکوت نهاده ام.......

سکوت.....

سکوت.....

و بازهم سکوت....

و ناگاه به آتش کشیدم....

و برای خویش نوشتم :

ناگهان همه جا را آتش زد

تا از خاکستر آن آتش به رنگ خلوت گم گشته اش  باز گردد

...

حالا دیگر سبک شده است

حالا دیگر با نگاهی آرام به اطرافش نگاه می کند

دیگر جنس لبخندش فرق می کند

می داند که

وابستگی 

روشن ترین خلوت تاریکی است....

و میدانم که خویش مخاطبی بی آغازم.....

و تنها و تنها من میدانم که سرود زنده دریا نوردان پیر را بر هجای خاموشی رود

در دهانه دلتای به دریا ریختن چه کلام نازک غمناکیست...

هذیان میگویم مانند هماره های سرگردانی ام....

مرا به شبهای تاریک امیدی نیست

ستاره ها مقوایی اند!

 

به‌ این نگا کونید

بجز غم ِ  تو که هر لحظه ام  در آغوش است

مرا صــدای تو  هر صبح و شام درگوش است

 

قســـم به زلـف سیــاهت ، چنــان پـریشـــانم

که هرچه غیـر تو از خاطــرم فــراموش است

آرزو میبوسمت